Veelgestelde vragen

Nee. Dat is het korte antwoord. Ik heb naast Wandeldingen een baan van 32 uur als content marketeer. Dat is een bewuste keuze. Wanneer ik fulltime voor Wandeldingen zou werken, dan zijn er verplichtingen. Dan moet ik er meer geld mee verdienen. Dan moet ik opdrachten binnenhalen. Dan moet ik nog verder groeien qua bereik. En laat Wandeldingen nou net zijn ontstaan vanuit het niet moeten. Ik wil met Wandeldingen gewoon buitenspelen. En ik vind het ook fijn om collega’s te hebben en die heb ik met mijn doordeweekse baan 😉  

Ja. Ik heb via Instagram heel veel mensen leren kennen en met sommige mensen klikten dat zo goed, dat we samen zijn gaan wandelen. Bijna allemaal zijn uitgegroeid tot goede kennissen of vriendinnen.

Al moet ik ook zeggen dat ik niet inga op vragen van mensen op instagram die ik nog niet online heb leren kennen. Dus mij vragen of je een keer mee mag, dat levert vaak een nee op. En dat is vanwege mijn eigen veiligheid, want ik ken jou niet 😉

Via Instagram. Ik heb daar al meerdere keren afgesproken met onbekende wandelaars en fotografen. Dat gaat geleidelijk: van reageren op elkaars posts en stories, naar privéberichten, naar een echte afspraak. Zo heb ik de leukste mensen leren kennen. 

Ik heb de Brenta 24 liter van Vaude in het burnt yellow. De beschikbare kleuren zijn afhankelijk van het seizoen.   

Ik heb van alles in mijn rugzak zitten. Vaak te veel, maar je weet vooraf nooit wat je nodig kunt hebben onderweg. Ik heb altijd bij mij: 

• Voldoende (eigenlijk teveel) eten en drinken 

• Een opgeladen powerbank 

• Zonnebril en leesbril 

• Zitmatje / zitflap  

• EHBO tasje met pleisters, paracetamol, warmtedeken en meer 

• Extra accu voor mijn camera 

• Verrekijker 

• Notitieboekje en een pen voor al mijn brainwaves onderweg 

• Fluitje 

• Liberpee (plastuit) 

Wie het aan mijn familie vraagt, zal horen dat ik tot een paar jaar geleden (2018) geen avonturier was. Ja voor mijn fotografie maakte ik regelmatig korte wandelingen, maar het was allemaal dicht bij huis. Verder hield ik vooral van thuis op de bank hangen. 

Mijn burn-out bracht hier verandering in. Het is een tijd die ik niet graag nog een keer meemaak, want ik heb diep moeten gaan, maar het heeft wel mijn ogen geopend. En ook niet onbelangrijk: mijn grenzen verlegd.  

Om tot rust te komen en de stress te verlagen ging ik wandelen. Buiten zijn was goed voor mij. Het was tijdens die wandelingen dat ik mij realiseerde dat wandelen en de natuur is waar ik gelukkig van word. Zo ging ik steeds vaker naar buiten en steeds verder van huis. 

Het begon in 2018, tijdens een burn-out. Wandelen werd mijn manier om tot rust te komen, mezelf beter te leren kennen en stress los te laten. Wat begon als een manier om te herstellen, is uitgegroeid tot een passie die ik niet meer loslaat.⁠ 

Wat begon met rondjes door het park voor de deur is uitgegroeid tot wandelavonturen door heel Nederland. En soms het buitenland. Ik sta soms al bij zonsopkomst in het bos, dwaal uren door de natuur of boek huisjes midden in de bossen om van daaruit wandelingen te maken. Bijna allemaal solo. Elke stap brengt avontuur, rust én inspiratie.⁠ 

Het gaat voor mij niet om de kilometers, maar om het buiten zijn. Niet om de langste routes, maar om de uren in de natuur. ⁠  
 
Ik wandel graag alleen omdat ik dan de natuur veel beter hoor en zie. Ik bepaal mijn eigen route, tempo en fotografeer waar en wanneer ik wil. Ik hoor en zie zoveel meer dieren wanneer ik alleen ben.  

Daar zijn een aantal redenen voor. Vroeg in de ochtend kom ik weinig mensen tegen en voel ik mij regelmatig alleen op de wereld. De natuur beleef ik dan zonder geluiden van blaffende honden, gillende kinderen of schreeuwende mountainbikers. Ook is de zonsopkomst voor mij het mooiste moment van de dag. De wereld kleurt goud en alles voelt magisch aan. Daarnaast geeft een ochtendwandeling mij energie en creativiteit die ik de rest van de dag nog voel. En vroeg in de ochtend is ook het moment waarop wilde dieren zich laten zien. 

n 2021 begon ik met het verkennen van de Nederlandse wandelpaden… solo. En in al die jaren en wandelingen leerde ik veel. Van de natuur. Van het alleen zijn. Van het wandelen. En over mezelf.⁠ 

Ik zette de belangrijkste lessen pas geleden voor mezelf op een rij: 

• Ik heb niemand nodig om naar buiten te gaan. Ik kan gewoon alleen gaan 

• Avonturen hoeven niet altijd groots en meeslepend te zijn 

• Uitdagingen zijn er om te overwinnen 

• Een comfortzone is er om op te rekken. Wat ik nu spannend vind, is morgen minder eng 

• Nederland is zo ontzettend mooi! 

• En soms is samen gewoon leuk. Ik wandel niet altijd alleen. Soms is samen met een vriendin ook gewoon gezellig.  

Eerlijk? Nee ik ben niet bang, maar soms is het wel spannend. Maar dat houdt mij niet tegen. Ik voel mij in de Haagse regio, waar ik woon, onveiliger dan alleen in de natuur. Maar soms is het wel spannend en dat mag. Dat betekent dat ik mijn comfortzone op rek.  

Die spanning zorgt er altijd voor dat ik weer even luister naar mezelf. Het solowandelen geeft mij dan ook meer vertrouwen. Ik leerde luisteren naar mijn intuïtie, mijn lichaam en gezonde verstand.  
 
Ik zorg wel altijd dat ik goed voorbereid. Net iets teveel eten en drinken zodat ik nooit zonder zit. Ik heb een EHBO setje bij me, een fluitje en een warmtedeken. Een goed voorbereid mens loopt niet snel in zeven sloten tegelijk.  

Ja, één keer. Iemand wilde heel graag samen wandelen en bleef maar naast me lopen. Door heel duidelijk te zijn in woorden en daden — stevig doorlopen, duidelijk grens communiceren en telefoon in de aanslag — was de situatie snel opgelost. In al die jaren dat ik alleen wandel is het maar één keer gebeurd. 
 
Ik heb gelukkig nooit te maken gehad met wat we vaak omschrijven als ‘de enge man achter de boom’. 

Ik heb het solo wandelen rustig opgebouwd. Ik begon dichtbij huis en ging steeds verder weg.  
Ik laat altijd iemand weten waar ik heen ga. Ik app de naam van het natuurgebied en een locatiepin van waar mijn auto staat. Ik stuur dit naar mijn zus of een vriendin. Ik neem altijd een volledig opgeladen telefoon en powerbank mee. En ik vertrouw op mijn gevoel: als iets niet goed voelt, pas ik mijn route aan. 
 
Toen ik drie jaar geleden een moment nam om te kijken hoe ik het solowandelen had aangepakt, heb ik mijn tips op een rij gezet in een ebook: Ebook alleen op wandelavontuur. 

Ja die heb ik. Ik heb een ebook geschreven voor tips. Deze vind je hier: Ebook alleen op wandelavontuur. 

Eerlijk? Nee ik ben niet bang, maar soms is het wel spannend. Maar dat houdt mij niet tegen. Ik voel mij in de Haagse regio, waar ik woon, onveiliger dan alleen in de natuur. Maar soms is het wel spannend en dat mag. Dat betekent dat ik mijn comfortzone op rek.  

Die spanning zorgt er altijd voor dat ik weer even luister naar mezelf. Het solowandelen geeft mij dan ook meer vertrouwen. Ik leerde luisteren naar mijn intuïtie, mijn lichaam en gezonde verstand.  
 
Ik zorg wel altijd dat ik goed voorbereid. Net iets teveel eten en drinken zodat ik nooit zonder zit. Ik heb een EHBO setje bij me, een fluitje en een warmtedeken. Een goed voorbereid mens loopt niet snel in zeven sloten tegelijk.  

Ja, één keer. Iemand wilde heel graag samen wandelen en bleef maar naast me lopen. Door heel duidelijk te zijn in woorden en daden — stevig doorlopen, duidelijk grens communiceren en telefoon in de aanslag — was de situatie snel opgelost. In al die jaren dat ik alleen wandel is het maar één keer gebeurd. 
 
Ik heb gelukkig nooit te maken gehad met wat we vaak omschrijven als ‘de enge man achter de boom’. 

Ja. Ik heb via Instagram heel veel mensen leren kennen en met sommige mensen klikten dat zo goed, dat we samen zijn gaan wandelen. Bijna allemaal zijn uitgegroeid tot goede kennissen of vriendinnen.

Al moet ik ook zeggen dat ik niet inga op vragen van mensen op instagram die ik nog niet online heb leren kennen. Dus mij vragen of je een keer mee mag, dat levert vaak een nee op. En dat is vanwege mijn eigen veiligheid, want ik ken jou niet 😉

Ik heb het solo wandelen rustig opgebouwd. Ik begon dichtbij huis en ging steeds verder weg.  
Ik laat altijd iemand weten waar ik heen ga. Ik app de naam van het natuurgebied en een locatiepin van waar mijn auto staat. Ik stuur dit naar mijn zus of een vriendin. Ik neem altijd een volledig opgeladen telefoon en powerbank mee. En ik vertrouw op mijn gevoel: als iets niet goed voelt, pas ik mijn route aan. 
 
Toen ik drie jaar geleden een moment nam om te kijken hoe ik het solowandelen had aangepakt, heb ik mijn tips op een rij gezet in een ebook: Ebook alleen op wandelavontuur. 

Ja die heb ik. Ik heb een ebook geschreven voor tips. Deze vind je hier: Ebook alleen op wandelavontuur. 

Nee bang ben ik niet. Ik ben mij wel bewust van het feit dat ze leven in gebieden waar ik alleen wandel. Dit zorgt ervoor dat ik mij heb verdiept in hun gedrag en in wat ik kan doen als ik een wolf tegenkom. Zo zorg ik dat ik altijd een fluitje bij me heb om geluid te kunnen maken. Ik weet dat ik mij groot moet maken en de wolf weg moet jagen. Een wolf hoort bang te zijn voor mensen en ik wil niet dat een wolf gewend raakt aan mensen doordat ik hem dichtbij laat komen voor een foto.  
 
Ja ik ben tijdens mijn wandelingen wel eens wolven tegengekomen. En nee ik voelde mij niet bedreigd. De wolf deed precies wat hij of zij moest doen… wegrennen van de mens.  

Wil je meer weten over hoe je je gedraagt bij wolven? Download dan mijn Handout wilde dieren. 

Ik kan niet verdwalen. Ik heb toegang tot een wereldkaart in Komoot. Wanneer ik even niet meer weet waar ik in een natuurgebied ben, dan open ik Komoot. Ik weet dan ook altijd waar mijn auto staat. De meeste routes die ik ga wandelen zet ik vooraf ook in Komoot. Dan kan ik onderweg mijn route altijd inkorten of verlengen.  

Ik vind mijn routes op allerlei manieren: 

• Wandelzoekpagina voor Trage Tochten, Veluwse Rondjes, Beekloopjes en nog veel meer 

• Komoot  

• Websites van Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer, IVN Natuureducatie en Provinciale landschappen 

• Klompenpaden.nl 

• Wandelnetwerken en knooppunten 

• Instagram. Heel veel inspiratie krijg ik vanuit mijn volgers en de mensen die ik volg. 

De Veluwe. Dat was al favoriet als kind tijdens vakanties met mijn ouders en is dat nog steeds. Ik heb al zoveel hoeken van de Veluwe ontdekt en kwam erachter dat het veel groter is dan dat ik ooit dacht. Ben jij benieuwd naar de mooiste bekende en onbekende wandelpaden? Ik schreef een ebook met 21 subgebieden, 12 landgoederen en maar liefst 250 wandelroutes. 
 
Ontdek het ebook De Veluwe >>

Het Sprokkelspoor in het Hart van Drenthe. Deze route was de perfecte combinatie van alles, maar vooral de smalle slingerende paadjes maken deze wandelroute fantastisch. Geen wandelpad is breder dan twee voeten naast elkaar. Je gaat over plankenpaden, klautert over heel wat boomstammen en slingert door bossen.  
 
De route is helaas niet geschikt voor mensen die slecht ter been zijn of mensen met kinderwagens.  

De enige app die ik gebruik tijdens het wandelen is Komoot. Ik zoek mijn routes op andere plekken, en zet de routes over in Komoot. 

Eerlijk? Nee ik ben niet bang, maar soms is het wel spannend. Maar dat houdt mij niet tegen. Ik voel mij in de Haagse regio, waar ik woon, onveiliger dan alleen in de natuur. Maar soms is het wel spannend en dat mag. Dat betekent dat ik mijn comfortzone op rek.  

Die spanning zorgt er altijd voor dat ik weer even luister naar mezelf. Het solowandelen geeft mij dan ook meer vertrouwen. Ik leerde luisteren naar mijn intuïtie, mijn lichaam en gezonde verstand.  
 
Ik zorg wel altijd dat ik goed voorbereid. Net iets teveel eten en drinken zodat ik nooit zonder zit. Ik heb een EHBO setje bij me, een fluitje en een warmtedeken. Een goed voorbereid mens loopt niet snel in zeven sloten tegelijk.  

Nee bang ben ik niet. Ik ben mij wel bewust van het feit dat ze leven in gebieden waar ik alleen wandel. Dit zorgt ervoor dat ik mij heb verdiept in hun gedrag en in wat ik kan doen als ik een wolf tegenkom. Zo zorg ik dat ik altijd een fluitje bij me heb om geluid te kunnen maken. Ik weet dat ik mij groot moet maken en de wolf weg moet jagen. Een wolf hoort bang te zijn voor mensen en ik wil niet dat een wolf gewend raakt aan mensen doordat ik hem dichtbij laat komen voor een foto.  
 
Ja ik ben tijdens mijn wandelingen wel eens wolven tegengekomen. En nee ik voelde mij niet bedreigd. De wolf deed precies wat hij of zij moest doen… wegrennen van de mens.  

Wil je meer weten over hoe je je gedraagt bij wolven? Download dan mijn Handout wilde dieren. 

Tijdens wandelingen kun je allerlei dieren tegenkomen. Van een vogeltje in een boom tot groot wild. Elk dier heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing. Wat je doet om dieren te spotten of juist als je zwijnen of wolven tegenkomt heb ik in een handout gezet. Download dan mijn Handout wilde dieren. 

Wilde zwijnen komen vroeg in de ochtend dichterbij de wandelpaden. Ik vind dat soms best spannend, want vaak zitten ze in het struikgewas. Voor zwijnen geldt: ze hebben slecht zicht, dus zullen dichterbij komen om te achterhalen wie of wat je bent. Maak geluid, zodat een zwijn weet dat je er bent. Komt een zwijn dichterbij, of zie je een rotte zwijnen en wil je daarvan weg? Wandel weg maar houdt de dieren in de gaten.  
 
Meer specifieke tips staan in mijn Handout wilde dieren. 

Nee. Ik houd mij aan regels. Om meerdere redenen: 

• De regels zijn er niet voor niets. Een open deur, maar wel belangrijk 

• Veel dieren hebben slecht zicht of hebben door de stand van hun ogen in bepaalde hoeken geen zicht. Door een kudde lopen is dan niet handig, want angstige dieren zullen vaak aanvallen. 

• De dieren kunnen jou accepteren. Maar jij bent misschien de eerste die dichtbij loopt. Bij de tweede of derde zijn ze geïrriteerd en komen ze in actie. En een Schotse Hooglander die mijn zijn kop slaat, heeft daar behoorlijk lange en scherpe horens aanzitten.  

Ik heb vaak gezien dat mensen selfies maken met Schotse Hooglanders, Konikpaarden aaien of dieren voeren. Voor mij is dat reden om een melding te maken bij boswachters.  

Want doordat wij dit gedrag als mensen stimuleren, ontstaan er dieren die niet voldoen aan gewenst gedrag. Dit soort dieren moeten verplaatst worden of erger. En dat hebben wij als mensen dan veroorzaakt.