...

Na een aantal natte en koude dagen schijnt eindelijk een beetje de zon vanmiddag. Ik ben op het landgoed dat behoort bij Huys te Warmont in, hoe kan het ook anders, Warmond. Het is geen groot landgoed, maar leuk om te wandelen over de wandelpaden die kris kras over het landgoed liggen. Ik kan mij hier dan ook wel een tijdje vermaken, mits de regen geen roet in het eten strooit.

Ik start vanaf de kleine parkeerplaats op het pad rechts van mij. De zon komt verlegen tussen de bomen door. Links en rechts van het pad staan wat groepjes narcissen met hun gele kopjes gedraaid naar die paar zonnestralen. Ze zien er wat gehavend uit na de vele regen en wind die we hebben gehad. Ik geniet van die felgele kleur en dat samen met de zon geeft echt een lentegevoel.

Ik heb de gedachten over de lente nog niet eens volledig uitgewerkt in mijn hoofd of de lucht betrekt langzaam en de eerste druppels regen vallen op mijn hoofd. Voor een paar minuutjes hebben we een miezerige, druilerige regen. Niet hard genoeg om de camera op te moeten bergen, maar hard genoeg om geen lekkere plaatjes te kunnen schieten. Ik wandel dan ook maar door over rondom Huys te Warmont en observeer of er plekken zijn waar ik straks terug moet komen als het droog is.

De regen heeft een aantal wandelpaden flink onder handen genomen. Er zijn stukken dat ik het pad moet verlaten en over het gras moet lopen omdat er teveel modder ligt. Er zijn ook stukken dat ik geen andere kant op kan, dan dwars door de modder heen. Glibberend en glijdend, met mijn camera stevig in mijn hand.

Ondanks dat het geen perfecte zonnige dag is, is er veel voetverkeer op het landgoed. Na al die dagen binnen hebben meer mensen behoefte aan een frisse neus.

 

Ik wandel een chaotische route. Sla lukraak links- en rechtsaf, steek bruggetjes over en schiet hier en daar wat plaatjes van bloesem, narcissen en sneeuwklokjes. Ten alle tijden heb ik Huys te Warmont in mijn zicht. Zo klein is eigenlijk het landgoed. 

De zon heeft het weer gewonnen van de grijze wolken en het ziet er naar uit dat ze een tijdje blijft. Ik besluit direct een bankje op te zoeken en die spaarzame zonnige minuten uit te buiten.

Mijn boek haal ik uit mijn tas. Ik zit middenin het meest recente deel van de serie De Zeven Zussen en grijp elk moment dat het kan mijn boek en duik terug in het verhaal over Electra (de jongste zus). Het is zo lekker. Het bankje staat op een plekje waar geen mensen langskomen en het duurt van ook niet lang of ik heb Nederland verlaten en ben in New York. Als ik na een tijd merk dat het fris wordt, en zie dat de zon weer is verschenen, verlaat ik Electra en New York en wandel weer verder in Warmond.

De valk van Huys te Warmont

Vlak voor ik het laatste pad opdraai om richting parkeerplaats te gaan zie ik vanuit mijn linker ooghoek dat er iets groots opvliegt naar de boom voor mij. Langzaam draai ik mijn hoofd naar boven om datgene wat daar nu in die boom zit niet te laten schrikken. Als ik omhoog kijk, kijken twee zwarte kraaloogjes terug. Er zit een torenvalk in de boom.

Ik heb vrij uitzicht op hem. Geen takken die hem verstoppen of bladeren die in de weg zitten. Ik richt mijn camera omhoog, schuif mijn telelens uit en begin te schieten. Ik stap voorzichtig wat naar links, naar rechts en heel voorzicht naar voren. Hij blijft gewoon zitten. Alsof het heel normaal is om gefotografeerd te worden. Hij draait zijn koppie af en toe om een andere pose in te nemen. Op het moment dat ik bedenk dat het wel goed is geweest en naar de auto wil lopen, vliegt hij op en weg.

Dag torenvalk! Dag Warmond! Tijd om terug te gaan naar Voorburg.

Misschien vind je dit ook wel leuk